Indipenda - Gast columns

Om er nu ineens een wild uitgaansleven op na te houden. Nou, nee ten eerste ben ik daar veel te moe voor en ten tweede voel ik mezelf daar ook een beetje te oud voor. Op mijn vijfenveertigste ga ik echt niet op een barkruk zitten wachten tot ik aanspraak krijg. Bovendien, een half jaar na het uit elkaar gaan ben ik daar nog niet aan toe. Niet dat ik mezelf al heb afgeschreven en klaar ben om achter de welbekende geraniums plaats te nemen. Maar voor nu probeer ik mijn tijd door te brengen met dingen waar ik normaal gesproken niet aan toe kom.

Ik heb mijn jongens intens lief en ik zou, onder de omstandigheden, niet anders willen dan dat ik ze alleen opvoed, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het ook wel lekker vind als ze om het weekend naar hun vader gaan. Even geen honderdduizend keer "mamgeroep", "puber-bui-aanvallen" en "broergeruzie". Zelfs de hond is inbegrepen in de omgangsregeling, dus het rijk voor mij alleen.

Deze periode zie ik voorlopig maar even als een soort retraite. Doordeweeks heb ik genoeg mensen om mij heen. Mijn echte sociale leven staat even op "hold", ik maak me er maar niet al te veel zorgen om, er zijn nog genoeg mensen over in mijn vriendenkring en nieuwe contacten maken is ook nooit weg. Alleen nu nog even niet.... Ik lees wat boeken over scheiding en kinderen opvoeden, neem de adviezen ter harte, maar echt concentreren gaat nog niet zo. Dus wat doe ik dan.

Ok,  ik zal het verklappen..... ik ben een illegale downloadster. Ik download films op de computer om ze vervolgens genesteld in een berg kussens in het bed van mijn zoon te bekijken. Ik laat mij meeslepen door bijvoorbeeld het drama van das Leben der Anderen, zorg voor een tegenhanger door iets humoristisch uit te kiezen, beweeg mee door de Indische sloppenwijken met de allerlaatste Oscarwinnaar Slumdog Millionaire. Soms is de vervoering zo groot dat ik volledig opga in het verhaal, zie je wel er zijn anderen die het ook moeilijk hebben in het leven, ik ben echt niet de enige. Dat het om pure fictie gaat vergeet ik maar even voor het gemak. Mij levert het in ieder geval momenten van ontspanning en ontroering op en soms ook een bulderende lach. Zo kan ik er weer even tegen aan.

"Wat heb jij gedaan dit weekend, mam" vragen mijn jongens bij thuiskomst. "Film gekeken", antwoord ik. Eigenlijk wil ik antwoorden, ik was in Berlijn, of in Mumbai, maar dat zou alleen blikken vol onbegrip opleveren.

Met dank aan alle filmmakers.

Groetjes, Maria