En ik sinds kort ook, dus laat ik maar gewoon aansluiten bij de jacht! De vrijdagmiddag borrel in de stad is ook een nieuw fenomeen voor me. Opgedoft de stad in terwijl het nog gewoon licht buiten is! Vroeger was het hip zo laat mogelijk de stad in te gaan, nu moet je er als de kippen bij zijn, nog even voor het kroost op bed gaat de kroeg scannen! Ongewoon veel bekenden, bijna allen getrouwd of in een lange relatie maar opvallend single hier in de kroeg. Komt vast omdat ik zelf single ben, zoiets als dat je net een volkswagen Beetle hebt gekocht en dat je dan opeens allemaal Beetles tegenkomt!

Hoe dan ook, ik ontmoet mijn vriendin half 6 bij haar thuis voor een hapje en samen gaan we daarna naar de vrijdagmiddag hangout bij uitstek.

Ikzelf nog wat onwennig, maar mijn vriendin wordt enthousiast begroet. Alle ogen zijn al snel op mij gericht en het woord tot haar...wie is zij...kennen we haar al...kun je haar eens voorstellen...Zweterige handen en geile blikken krijg ik toegereikt en ik merk al snel dat ik in de "club" ben opgenomen.

Ik zie er dan ook wel goed uit eigenlijk. Lekker afgetraind van weken stress en adrenaline die met me op de loop ging. Waar ellende al niet goed voor is..in ieder geval voor een jeansmaatje 29 en geile blikken.

En ik geniet er eigenlijk best wel even van...straks als ik weer alleen thuis ben en mijn zoon vreselijk mis en de eenzaamheid op me afkomt ben ik immers weer Assepoester af!

Na een eerste opvijzeling van mijn ego richting het voetbalstadion. Waar is waar...mijn vriendin vindt de wedstrijden echt leuk en de afterparty nog leuker, maar voor haar is de hele avond een vermaak. Voor mij is het voetbal- deel verbijten, maar het klopt, de afterparty is érg leuk. Zeker als de thuisploeg heeft gewonnen, want dan komen de spelers even hun supporters opzoeken in het clubcafé van de avond. Tsjaaa..en met name de vrouwelijke supporters zijn erg in trek.

Vanaf vanavond ben ik een supporter!

Tussen de gevulde paprika's door alle foute manlijke bekenden en tot dat moment nog onbekenden over de tong genomen. De oehs en aahs waren niet van de lucht en er rolden steeds meer girl-secrets over tafel. Veel herkenning tussen de tafelpartners onderling; één echt single en de andere drie gescheiden of net uit elkaar. Met elkaar goed voor een schare kroost van 7 kinderen die op dat moment allemaal braaf bij de pappa's waren. Het was echt even ons weekend, tijd voor de meisjes van 35 plus. Roséetjes vloeiden rijkelijk en de tranen liepen ons af en toe over de wangen, combinatie van plezier, drank en melancholie.

Pisvlekken, hufters, minnaars, loozers, ex-en en heksen (de nieuwe liefjes van de pappa's) waren het enige onderwerp van gesprek en ondertussen maar onrustig op de klok kijken of het al tijd werd voor een uittocht naar de kroeg.

Met valse hoop op een bedwarmer voor die nacht tegen beter weten in toch weer in de kroeg beland. Onder het mom eventjes kijken wie er zijn en we maken het echt niet laat, werd het wel weer 04.30 uur voordat ik mijn bed inrolde. Alleen. Dan maar mijn flanellen panter pyamabroek aan, beetje wild en erg warm. Ach, toch ook wel weer prima, geen buik in hoeven houden of mijn ongeschoren benen onder het dekbed wegmoffelen, of de volgende ochtend gemaakt beleefd doen tegen iemand die er de avond voor toch veel leuker uit leek te zien en te zijn! Net als ik denk dat ik toch nog maar wat langer in bed blijf (want voor wie zou ik er uitgaan, ik hoef tenslotte een heel weekend lang aan niemand verantwoording af te leggen), gaat de bel. Shit, het is nog maar 10 uur. Welke gek denkt mij op zaterdagmorgen dan al te kunnen storen?

VriendinX! Bijna op hetzelfde moment als ik alleen komen te staan....We kenden elkaar al via gemeenschappelijke kennissen, maar een relatiebreuk schept een band, zeker als er kinderen in het spel zijn. We zijn in korte tijd erg close geworden, en daar waar ik de eenzaamheid wel eens zoek in deze periode, schuwt zij hem van alle kanten. Vandaar haar vroege bezoek, ze is vandaag al weer te lang alleen! Of ik al een bakje klaar heb...mens ik heb mijn ogen nog niet eens open...
Terwijl ik met mijn bakkie in de hand, in mijn badjas verfromfaaid op mijn zebrabankje (gekocht van mijn eigenste centjes en symbool voor mijn "vrijgezellen" periode) hang babbelt vriendinX (die blijkbaar beter tegen alcohol kan dan mij!?!) er al weer op los. Alle scènes van vannacht worden nog eens doorgenomen. Of ik die ene loozer wel had gezien, die getrouwde eikel die de hele tijd tegen je weet wel...zij, aanhing en dat we zo hadden gelachen om dat foute pak van die autoverkoper en of ik wel doorhad dat we de hele avond gratis gedronken hadden op kosten van al die aandachtzoekers, blablabla....Gaap!

s' Middags nog even de stad in, boodschappen gedaan, hapje eten en lekker onderuit op de bank. En al snel speelt het dilemma ga ik wel of niet nog even op stap? Zaterdag avond trekt tenslotte een heel ander uitgaanspubliek dan de vrijdag (ja...je moet er maar opkomen), bovendien ga ik dan naar een "dans-tent" en de vrijdag is voor de ouwe-hoer kroegen. Wezenlijk verschil; dus ik moet er vanavond ook maar even uit!

VriendinX, overal voor in als ze maar niet alleen hoeft te zijn gaat graag mee en vanaf middernacht gaan onze voetjes stevig van de vloer. Heerlijk, lekker sfeertje, leuke mensen vooral onze dansvriend Piet, de avond kan niet stuk. VriendinX gaat er om 4uur al vandoor, dat krijg je ervan als je s'morgens niet fatsoenlijk uitslaapt, en ik blijf nog "even". Om 6uur moet ik toch ook echt maar gaan want de tent gaat dicht. Stijf van de adrenaline ga ik naar huis. Bel dit keer niet eens een taxi want het is al zo licht buiten dat ik wel alleen naar huis durf te gaan.

Voor de zekerheid doe ik de mobiel helemaal uit, de bel eraf, want uitslapen zal ik deze zondag echt! Geen ge-sms op welk moment van de dag dan ook maar, van al die pas verworven zogenaamde vrinden, geen goed bedoeld bezoekje van vriendinX.

Begin van de middag word ik wakker en ik ga er even uit om wat te eten en drinken te maken wat ik vervolgens lekker mee neem naar mijn bed. Met wat tijdschriften erbij kom ik de middag wel door...beetje lezen, beetje soezelen...meiden zeg nu zelf, dit is toch wel een kant van het alleen zijn waar je stiekum toch wel een beetje van geniet. Geen vent aan je kop te zeuren of aan je lijf te plukken, geen kids die om aandacht schreeuwen, nee even op je eigenste zelf! Doen waar jij zin in hebt en vooral waar je geen zin in hebt.

Tegen de avond schiet ik me in een joggingpak en ga lekker een stuk wandelen. Ik eet een makkelijke hap en kruip s' avonds achter de computer. Om een uur of 11 houd ik het wel voor gezien en ga mijn bed in met de gedachte dat ik morgen mijn kleine mannetje weer zie, voel en thuis heb!

Alleen is tenslotte toch ook maar alleen!

Die staat straks om 12 uur net zo onwennig bij school als ik daar volgende week weer sta; ouders die net uit elkaar zijn en hun rol van alleenstaande ouder nog helemaal in moeten vullen. De meewarige blikken van andere moeders en vaders, die nog wel bij elkaar zijn (nog wel ja...wacht maar, voor je het weet zijn jullie aan de beurt, het scheidingsmonster loert immers overal!). Nou ja, onwennig of niet, hij doet zijn best maar, hij heeft dit toch gewild. Ben stiekum toch wel benieuwd hoe hij zij papa weekend invult. Toen we nog samen waren ging de sport voor het gezin en was hij de vrijdag en de zaterdagavond  meestal van huis; eerst de sport, dan de after-sport. Als ik pech had was er s'middags ook wel ergens iets te doen en was de zondagochtend voor het uitslapen en kon er zondagmiddag nog net een family togetherness af. En dan waren we weer bij de maandag, het begin van de week, waarvan er toch ook wel minstens 3 avonden door meneer van ingevuld waren, want ja, een goddelijk en sportief lichaam onderhoudt zichzelf nou eenmaal niet, daar moet je wel wat voor doen. Ach, misschien ben ik wel stiekum jaloers...ik die na een zwangerschap met moeite de extra 20 kilo er maar af kreeg en die al moe werd van de gedachte aan het woord sportschool. Werken, moederen, vriendinnen door de phone spreken, überhaupt het leven met een kind op de rit krijgen en houden...ik had er een weektaak aan, zeker met een man voor wie het leven met een kind er niet anders uitzag als zonder kind. Wie was er nu goed gek denkt u? Maar goed, toen ik dan eindelijk aan de bel trok, dat ik er maar bekaaid afkwam met zo weinig tijd voor mezelf, opperde hij en week-schema; hij maandag, woensdag en vrijdag sporten, ik de dinsdag en donderdag voor mezelf. Sorry, maar de zaterdag is de officiële wedstrijdavond, die is dus ook voor mij opperde hij.
Vrouwen weest gewaarschuwd, als er agenda's getrokken gaan worden in een relatie is het tijd voor een time-out! En als je dan al volgens een schema vrije tijd krijgt toebedeeld  benut hem dan in ieder geval en doe niet als ik deed; op mijn "vrije" avond was ik dan toch zo moe dat ik de deur niet eens uitging. Hoogste verbazing van mijn partner..waarom ik toch niet mijn avond benutte....had hij immers  ook wel weggekund!
Nou ja zeg.

Indipenda...over en uit

Muziek
Die momenten zijn vooral gekoppeld aan muziek. Ik download de meest melancholische muziek, op zoek naar herkenning. Herkenning van mijn situatie, pijn, verdriet en het zoeken naar houvast....het komt met mij ook vast wel weer goed.
Op  zo'n moment is daar Robbie Williams, met "Angels", omdat ik zo graag wil geloven dat er een engel over me waakt of Celine Dion met "A new day has come" omdat dit eind ook het begin kan zijn van een nieuw begin, maar ook Mary J. Blige is favoriet met "No more drama", alsof ze mijn verhaal kent,  geen man of situatie zal mij nog eens zoveel pijn bezorgen, ik laat geen drama's meer in mijn leven toe! Mijn muziek<

Vrouwenpower
Vanuit die kracht ben ik op een dag naar de bank gegaan in mijn mooiste pak, met de eerste jaarcijfers van mijn eenmanszaak en het kan niet anders dan dat mijn engel bij me was op dat moment, want tot mijn grote vreugde nam de bank me erg serieus en bleek dat ik bij machte was de hypotheek op ons huis over te nemen. Ze hadden vertrouwen in me! Vrouwenpower ten top.

In het begin dacht ik niet langer te willen wonen in het huis waar we samen ooit gelukkig waren en waar onze zoon is geboren. Ik was bang dat ik de herinneringen niet aan kon, maar ik dacht ook dat ik het financieel niet op kon brengen. Echter  toen de bank me groen licht had gegeven was ik snel gewend aan het idee dat ik er kon blijven en vol plannen voor een korte en snelle renovatie.

Ogen open
Het was uiteindelijk pas juni toen mijn ex naar zijn huurwoning vertrok. Tot die tijd hadden we nog huis en slaapkamer gedeeld (vanaf eind maart). Absoluut een situatie die ik niemand aanraad. Ik kan heel eerlijk zijn dat ik elke minuut van zijn aanwezigheid zag als een kans op verzoening, maar omdat hij zijn pad naar vrijheid al was ingeslagen was me pas na maanden duidelijk (hoe blind kan je zijn) dat die kans verkeken was. Toen mijn ogen eindelijk open waren heb ik hem toch maar duidelijk doch dringend een deadline gesteld om te vertrekken.

40e verjaardag
In de maand na zijn vertrek werd ik 40 jaar. Het had een leuk feestje moeten worden, maar het werd een retraite moment en ik koos ervoor deze te delen met mijn zoon en beste vriendinnetje met wie ik samen naar Spanje vertrok. Daar woont mijn moeder en hoewel ik helemaal geen mama's-kindje ben had ik sterk de behoefte mijn geboortedag in deze ellendige situatie bij haar in de buurt te zijn.
Bovendien voel ik me altijd heerlijk in de Spaanse zon en ik weet zeker dat als ik mijn lieve zoon niet had gehad ik toen ook definitief naar Spanje was vetrokken!

Indipenda
Op weg naar Spanje, in het vliegtuig, bekroop mij opeens heel sterk het gevoel dat ik iets met mijn eigen ervaring moest gaan doen richting andere vrouwen die voor een scheiding komen te staan. En zo is daar, hoog in de wolken ergens tussen Nederland en Spanje het idee voor Indipenda geboren.

Soms lopen zaken niet meer synchroon, gaan twee levenspaden een totaal andere kant uit.

Geïnspireerd door een heerlijk "meidenweekend" in Hilversum, stel ik bij terugkomst mijn partner voor er samen ook weer eens op uit te gaan. Tijd voor én met elkaar. Even geen ouders zijn of alleen maar werkend stel. Gewoon samen gezellig en lief doen.

Waarschijnlijk heb ik met dit voorstel de verkeerde knop geactiveerd. De knop waar een tijdklok op stond, maar waarvan hij de tijd nog niet ingesteld had. Het idee om samen "gezellig" wat te gaan doen deed de klok gelijk tikken en het angstzweet uitbreken.

Een half jaar na de geboorte van onze zoon ontstonden enige problemen en spanningen.

Voor mijn gevoel waren deze 3 jaar later alweer geluwd. Bij hem lag dit blijkbaar anders. Zijn boodschap dat hij niet meer samen verder wilde en co-ouderschap over ons kind wilde kwam dan ook als donderslag bij heldere hemel.

We leefden voor zijn gevoel teveel als maatjes en "ouders van" maar deelden niet meer dat wat vooral geliefden delen: intimiteit op vele vlakken. Hij wilde verder met zijn leven, ruimte om zichzelf te ontdekken en te hervinden en nee, er was geen ander in het spel. Zijn plan was al getrokken, daar moeten maanden aan vooraf zijn gegaan, maar ineens werd ik er onaangekondigd ook deelgenoot van.

Mijn paniek betrof in eerste instantie vooral het co-ouderschap over ons kind, die op dat moment 4 jaar was. En de timing was ook klote, we waren beide net zelfstandig ondernemer geworden, maar ook het verdriet was groot. Ongeloof dat het zover was gekomen, na 11 jaar samen. Nooit meer samen dit of dat...

Stukjes van de puzzel begonnen langzaam op hun plaats te vallen.

Momenten van achterdocht, vage gesprekken tijdens onze vakantie, zijn vele afwezigheid, zowel fysiek als in gedachten. Om van ons time-management schema wie wanneer ging sporten of een vrije avond had nog maar niet te spreken...

Algehele paniek in de tent dus. Mijn tent! Mijn eerste gedachte was dat ík uit ons huis zou vertrekken. Weg van de herinneringen en vooral de gezamenlijke sfeer. Bovendien dacht ik dat ik als net gestarte ondernemer geen schijn van kans had om het huis op mijn naam te krijgen.

De eerste dagen en weken liep ik als een zombie rond en ben ik tot het gaatje gegaan, tot werkelijk doordrong dat het over en uit was.