Vooral dat prakje vonden ze erg spannend. En jawel, het ging er in. Niet iedere dag, maar 1 keer in de maand vonden ze wel lekker. Misschien zijn er nog andere moedige kinderen.

1 blik kikkererwten
3 el pindakaas
olijfolie
2 tl sambal
1 bosje lente-uitjes
half doosje kerstomaatjes
pijnboompitten.

De kikkererwten pureren in de keukenmachine. Pindakaas toevoegen. Olijfolie totdat het een romige hoeveelheid is geworden. Sambal erdoor. Uit de keukenmachine in een schaal doen en de rest van de ingredienten er door roeren. Kerstomaatjes in helft of kwartjes snijden. In doos doen met deksel. Zeker 3 dagen houdbaar. Lekker op alle soorten brood. Eet smakelijk.

Kaastonijntortillas

Een grote hit vroeger bij mijn kinderen. Snel klaar en niet duur. Ook goed te maken met pitabroodjes.

4 tarwe tortillas
8 el salsa, zelfgemaakt of uit een potje
3 blikjes tonijn op olie
potje mais
1 rode paprika, schoongemaakt en in kleine stukjes
geraspte kaas naar smaak
olijfolie 

Leg een tortilla op een bord en bestrijk deze met salsa. Doe er daarna de tonijn, mais, paprika en geraspte kaas op. Leg de volgende tortilla erop. Goed aandrukken. Herhaal dit met de volgende 2 tortilla's

Vet een koekenpan in met olie. Doe de gevulde tortilla in de pan en kook ongeveer 2 a 3 minuten op gematigde temperatuur. Druk stevig aan zodat de kaas smelt. Draai de tortilla om en kook de andere kant ook nog even 2 a 3 minuten.

Herhaal dit met de andere tortilla. Serveren met guacamole, of salsa en een lekkere salade.

Om er nu ineens een wild uitgaansleven op na te houden. Nou, nee ten eerste ben ik daar veel te moe voor en ten tweede voel ik mezelf daar ook een beetje te oud voor. Op mijn vijfenveertigste ga ik echt niet op een barkruk zitten wachten tot ik aanspraak krijg. Bovendien, een half jaar na het uit elkaar gaan ben ik daar nog niet aan toe. Niet dat ik mezelf al heb afgeschreven en klaar ben om achter de welbekende geraniums plaats te nemen. Maar voor nu probeer ik mijn tijd door te brengen met dingen waar ik normaal gesproken niet aan toe kom.

Ik heb mijn jongens intens lief en ik zou, onder de omstandigheden, niet anders willen dan dat ik ze alleen opvoed, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het ook wel lekker vind als ze om het weekend naar hun vader gaan. Even geen honderdduizend keer "mamgeroep", "puber-bui-aanvallen" en "broergeruzie". Zelfs de hond is inbegrepen in de omgangsregeling, dus het rijk voor mij alleen.

Deze periode zie ik voorlopig maar even als een soort retraite. Doordeweeks heb ik genoeg mensen om mij heen. Mijn echte sociale leven staat even op "hold", ik maak me er maar niet al te veel zorgen om, er zijn nog genoeg mensen over in mijn vriendenkring en nieuwe contacten maken is ook nooit weg. Alleen nu nog even niet.... Ik lees wat boeken over scheiding en kinderen opvoeden, neem de adviezen ter harte, maar echt concentreren gaat nog niet zo. Dus wat doe ik dan.

Ok,  ik zal het verklappen..... ik ben een illegale downloadster. Ik download films op de computer om ze vervolgens genesteld in een berg kussens in het bed van mijn zoon te bekijken. Ik laat mij meeslepen door bijvoorbeeld het drama van das Leben der Anderen, zorg voor een tegenhanger door iets humoristisch uit te kiezen, beweeg mee door de Indische sloppenwijken met de allerlaatste Oscarwinnaar Slumdog Millionaire. Soms is de vervoering zo groot dat ik volledig opga in het verhaal, zie je wel er zijn anderen die het ook moeilijk hebben in het leven, ik ben echt niet de enige. Dat het om pure fictie gaat vergeet ik maar even voor het gemak. Mij levert het in ieder geval momenten van ontspanning en ontroering op en soms ook een bulderende lach. Zo kan ik er weer even tegen aan.

"Wat heb jij gedaan dit weekend, mam" vragen mijn jongens bij thuiskomst. "Film gekeken", antwoord ik. Eigenlijk wil ik antwoorden, ik was in Berlijn, of in Mumbai, maar dat zou alleen blikken vol onbegrip opleveren.

Met dank aan alle filmmakers.

Groetjes, Maria

Jarenlang ging ik door het leven zonder te weten wat een pak melk, een brood of wat dan ook maar kostte. Soms keek ik weleens verbaasd naar de kassabon, zo dat is veel! Maar die indruk was ik bij het inladen van de boodschappen allang weer vergeten.

Van alles sleepte ik met mij mee. De reclame had een gewillig slachtoffer aan mij. Een nieuw schoonmaakmiddeltje, een bijzonder stofdoekje hup het belandde allemaal zo in mijn karretje. Soms lette ik wel eens op een aanbieding en kwam daardoor vaak met de meest onzinnige dingen thuis, van die handige knijpers waarmee je de sokken bij elkaar houdt in de was. Alsof ik toen tijd had om al die sokken eerst bij elkaar te zoeken, laat staan nu, nu ik er alleen voor sta! Dus ligt het pakje nog altijd onaangeroerd op de wasmachine.

Noodgedwongen moet ik nu dus wel op de prijzen letten. Keurig houd ik mijn inkomsten en uitgaven - voor het eerst in mijn leven - bij. In de supermarkt koop ik eens wat vaker de huismerken en ik speur de folders na op aanbiedingen. Het gekke is, ik begin er lol in te krijgen. Ben ineens best wel blij met mijn drie pizza's voor 5 euro!

Het toeval wil dat onlangs de grote buurtsuper werd ingeruild voor de alom bekende Duitse prijzenkraker. Op aanraden van wat bekenden toch maar eens een kijkje nemen, het schijnt dat ze bijvoorbeeld best lekkere wijnen hebben. Poeh wat een saaie kale bende, en al die dozen met onbekende merken, hier was mijn jarenlang gehersenspoelde hoofdje nog niet helemaal op berekend. Eerst maar even wat "veilige producten" 1 kilo bananen voor 0,79 cent daar kun je je toch geen buil aan vallen. Wat koek en snoep om op mijn twee zoons uit te proberen (doorgaans zeer kieskeurige types). Wat schertste mijn verbazing ze vonden het nog lekker ook!

Zo is het gekomen dat ik mij steeds vaker naar de oersaaie kale supermarkt begeef. Verbeeld ik het mij of is er al een blik van herkenning bij het personeel? Ik heb namelijk nog niet helemaal de "gescheiden vrouw met geen cent te makken" uitstraling. Maar goed. Wat kan mij het schelen, zeker niet als ik mijn, tegenwoordig,  kritische blik op de kassabon werp....zo dat is weinig!

Maria Ros

MUFFINS MET BLAUWE BESSEN EN WITTE CHOCOLADE

150 gr bloem,
50 gram suiker,
1/2 tl bakpoeder,
1 ei, losgeklopt,
50 gram boter, gesmolten en afgekoeld, maar nog wel vloeibaar,
100 ml melk
1 doosje blauwe bessen
75 gr witte chocola, in grove stukjes gehakt.

Verhit de oven op 200 graden. Neem een muffin vorm en papieren taartvormpjes. Vet de vormpjes in. Doe ze in de muffinvorm. Meng het ei, gesmolten boter en melk en voeg ze snel toe aan de droge ingredienten. Doe daarna de bessen en de witte chocola erbij. Het mag een beetje dik en bijna klonterig blijven. Doe het in de vormpjes en zet ongeveer 25-30 minuten in de oven, totdat de muffins gerezen zijn, bruin en gaar.
Een kind kan de was doen.

Eet smakelijk en de groeten van Maxx.

We hebben allemaal op een gegeven moment deze site bezocht in de hoop iets te vinden; steun, lotgenoten, advies, inspiratie, etc. etc. etc.
Op de één of andere manier is het fijn om te weten dat er iemand is die hetzelfde meemaakt. Het biedt een zekere troost om te lezen hoe die ander hiermee omgaat.

Voor mij gold hetzelfde. Ik was aangenaam verrast door de uitstraling van de site. De manier waarop deze is opgezet, fris en sprankelend, voldoende informatie over allerlei zaken. Het sprak mij meteen aan.

Afgelopen oktober gaf mijn man aan niet meer met mij verder te willen na 15 jaar huwelijk.
De eerste dag na het nieuws was ik eigenlijk van plan om in m'n bed te blijven liggen met het dekbed ver over me heengetrokken. Maar iets in me weigerde dit te doen. Opstaan moest ik van mezelf. Een enorme kracht maakte zich van mij meester. En die kracht is gebleven.
Soms is het alsof ik met een afstand naar mezelf kijk, met stijgende verbazing over mijn doorzettingsvermogen en nieuwe inzichten. Ben ik dit?
Ik voel me vaak zo sterk dat ik regelmatig luidkeels met Alicia Keys meezing: I am Superwoman!!!! . En dat terwijl ik toch best een bescheiden persoon ben.

Uiteraard is het fenomeen "in je kracht zitten" inmiddels best bekend, alsook de kracht van het positieve denken. Ik ben helemaal geen kenner, coach of wat dat ook. Gewoon een doodnormale vrouw met doodgewone baan (misschien een beetje veel naar Oprah gekeken, maar so what!) . En ik schrijf dit stukje simpelweg uit eigen ervaring.
Een aantal weken geleden had ik het gevoel dat ik "hier iets mee moest doen", ik wilde deze ervaring graag delen. Op de Indipenda-site had ik gezien, dat er niet op regelmatige basis een column op staat.
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en contact opgenomen met Indipenda, met het voorstel om een column te schrijven, zij zagen het idee wel zitten. En zie hier het resultaat!

Ik persoonlijk heb veel gehad aan de opmerking "Er gaat een deur dicht, maar er gaat ook weer een deur open". Natuurlijk zijn er vrouwen die volledig in de put zitten, het is ook niet niks wat je allemaal overkomt. Ik wil ook helemaal niet belerend zijn. Iedereen reageert immers op zijn of  haar eigen manier. Maar laten we vooral vasthouden aan de lichtpuntjes, want al zie je niet meteen, ze zijn er!

Misschien denken sommigen nu wel, die heeft makkelijk praten. Maar ik zit er middenin; echtscheiding, financiële problemen, auto weg, mijn geliefde huis moet verkocht, ben alleen met mijn twee kinderen. En ondanks die kracht heb ik ook zo mijn verdriet, paniek en angst.

Laatst verzuchtten een lotgenote/vriendin en ik: van het overhemden strijken zijn we in ieder geval af. Het staat natuurlijk totaal niet in verhouding met wat er ons overkomen is. Maar het feit dat we uit onze narigheid een lichtpuntje weten te halen, hoe luttel ook, biedt hoop.

Dus op naar m'n volgende column (alweer een lichtpuntje).

Maria

Dus koelkastinspectie:

1 flinke hamlap, 1 rode paprika, uien, room, restje creme fraiche, stukje oude kaas.
Voorraadkast: strikjespasta, shoarmakruiden (nog net niet over de datum).

Hamlap in hele kleine reepjes geneden en gekruid met shoarmakruiden. Uien gesnipperd en aangebakken, gesnipperde paprika er bij en daarna het vlees. Room en creme fraiche erdoor geroerd. Daarna pasta gekookt. Stukje kaas geraspt. Pasta uit laten lekken. Alles in een ovenschotel doen. Kaas er over strooien. Over voorverwarmen op 200 graden. Daarna schotel er in ongeveer 20-25 minuten totdat de kaas goed gesmolten is.

Zoonlief: 'Nou mam, deze mag je wel wat vaker maken' Heb maar niet gezegd dat het kliekjes waren. Zijn een beetje verwend die kinderen van mij.
Naderhand nog een paar keer gemaakt, maar dan met kant en klaar shoarmavlees. Met gekruid gehakt is het ook lekker. En gebruik vooral alle groente die je nog hebt liggen. Succes verzekerd.
eet smakelijk en de groeten van Maxx.

Het viel zo in de smaak dat besloten werd voortaan iedere 1e Kerstdag kalkoen te eten.

Maar ongeveer 3 jaar geleden werd ik ziek tijdens de Kerst. Ben nooit ziek, maar toen dus wel. "Meneer" zou voor een kalkoen zorgen en verder zouden we wel zien. Het was de meest armzalige kalkoen ever. Maar moeders was zo goed of zo gek niet en stond met haar zieke lijf kalkoen ieder half uur te bedruipen en om te draaien. Omdat ze toch bezig was, ook maar de bijgerechten en het voorgerecht gemaakt. Maar om een uur of vijf was de koek op bij moeders. Zij dekte de tafel en dook haar bed in. Dit werd haar door twee van de drie familieleden niet in dank afgenomen. Maar gelukkig geen traditie doorbroken: moeders had de Kerst weer verpest.
Daarom voor mij nooit meer kalkoen, maar een heerlijk alternatief recept voor kerst.

HUSSELPOTJE (niet mager, wel lekker.) 1 persoon

1 winterwortel,
1 uit
1 grote aardappel
room, veel room

Groenten raspen in de keukenmachine. Wat vloeibaar bakproduct in de pan. Groenten even roerbakken ongeveer 5 minuten. Daarna de room erbij (naar behoefte) en laten stoven. Zelf doe ik dit wel een half uur. Het moet echt gaar zijn. Op smaak maken met zout en peper. Bak er een stukje vlees bij die je lekker vindt. Alles past.

Heb je nog wat over. De volgende dag even opbakken, likje pesto naar keuze erbij en een heerlijk stukje gebakken Tilipia.
Simpel, lekker en niet zo duur.

Eet smakelijk en fijne feestdagen met de groeten van Maxx

Nu heb ik de vrijheid gekregen om regelmatig te koken en dat doe ik heel erg graag. Ik maak om de beurt vegetarisch en gewoon.
Wat ik heel opmerkelijk vindt is dat de vegetariers alles willen proberen, soms zelf de vis, maar de 'gewone' mensen wagen zich niet aan de vegetarische hap.
Wat de boer niet kent...........

Daarom dus:

PESTO CHEESECAKE.

1 potje kant-en-klaar rode pesto
500 gr ricotta
200 gr. creme fraiche
1 theelepel zout
4 eieren
1/2 citroen, uitgeperst
beetje nootmuskaat
zwarte peper
eventueel creme fraiche en zongedroogde tomaatjes op olie

Verhit de oven op ± 190 graden, afhankelijk van het type oven. spuit een springvorm van 20 cm doorsnee in met plantaardige spray. Bestrooi de bodem en zijkanten met een heel klein beetje ongekruide paneermeel.
Doe in de keukenmachine de ingredienten tot en met de zwarte peper. Kook water. Neem een bakblik dat de springvorm kan bevatten. Zet de springvorm erin en giet voorzichtig het wat kokende water er bij. Zet het geheel in de oven. Bak ongeveer 35 minuten. Maar dat is afhankelijk van de oven. In de ene oven duurt het 45 minuten, de andere een uur. Dus gewoon controleren.
Als het klaar is, de springvorm uit het waterbad halen, op rooster zetten en af laten koelen. Afgekoeld afdekken met folie, in de ijskast en 6 tot 12 uur laten opstijven.
Snijd de cheescake aan de kanten voorzichtig los en doe op een schaal. Smeer de bovenkant eventueel met creme fraiche in en beleg met fijngesneden zongedroogde tomaatjes.
Koud of op kamertemperatuur serveren.

Lekker op zo'n stoere donkerbruine boterham, een toastje, als voorgerecht of snack tussendoor.